Մանրամասներ
Կենսագրություն
Ծնվել է Շուշիում: Վաղ հասակից ընտանիքի հետ տեղափոխվել է Բաքու, ապա` Թիֆլիս, որտեղ սովորել է Ներսիսյան դպրոցում: Բեմական գործունեությունն սկսել է 1917թ., Թիֆլիսում: 1921-22թթ սովորել է Մոսկվայի հայկական դրամատիկական ստուդիայում:
1934թ. ավարտել Մոսկվայի թատերարվեստի պետական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետը` Ա.Պոպովի արվեստանոցը: 1923-30թթ և 1934-43թթ աշխատել Է Երևանի Գ.Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում` որպես դերասան և ռեժիսոր, որտեղ 1937-40թթ եղել է տնօրենն ու գեղարվեստական ղեկավարը: Եղել է կատակերգակ դերասան` հարուստ երևակայությամբ և ռիթմի հիանալի զգացողությամբ, որոնք արտահայտվել են նաև նրա ռեժիսորական ստեղծագործության մեջ:
Խաղացած ներկայացումներից են` Մոլիերի «Դոն Ժուան» (Սգանարել), Գ.Սունդուկյանի «Պեպո» (Գիքո), Լունաչարսկու «Ազատագրված Դոն Կիխոտ» (Սանչո Պանսա), Դ.Դեմիրճյանի «Քաջ Նազար» (Քաջ Նազար) և այլն: 1929թ. հիմնել է Երևանի Պատանի հանդիսաեսի թատրոնը, որտեղ իրականացրել է առաջին բեմադրությունը` Ա.Շչերբակովի, Գ.Սմիրնովի «Պայթյուն»-ը, իսկ 1943թ-ից եղել է թատրոնի գլխավոր ռեժիսորը: Պիեսներ է բեմադրել Թիֆլիսի հայկական դրամատիկական, Բաքվի հայկական, Լենինականի (այժմ` Գյումրի) դրամատիկական և, հիմնականում, Երևանի Գ.Սունդուկյանի անվան և Պատանի հանդիսատեսի թատրոններում: Բեմադրել է Սլավինի «Ինտերվենցիա» (1934թ.), Ա.Պուշկինի «Քարե հյուր» (1937թ.), Դ.Դեմիրճյանի «Կապուտան» (1938թ.), Յուժին-Սումբատովի «Դավաճանություն» (1941թ.), Կ.Գոլդոնիի «Բամբասանք և սեր» (1941թ.), Ա.Գուլակյանի «Ցասում» (1942թ.), Մոլիերի «Երևակայական հիվանդ» (1943թ.), Վ.Շեքսպիրի «Ամառային գիշերվա երազը» (1944թ.), Ա.Ֆադեևի «Երիտասարդ գվարդիա» (1947թ.), Դ.Գազազյանի «Խաչատուր Աբովյան» (1948թ.), Հ.Ղափլանյանի «Ուսուցիչը» (1950թ.) և այլ պիեսներ:
Նկարահանվել է «Շորն ու Շորշորը» (1926թ.), «Նամուս» (1926թ.), «Խաս-Փուշ» (1927թ.) ֆիլմերում: 1935թ-ից զբաղվել է մանկավարժությամբ: 1944թ-ից դերասանի վարպետություն է դասավանդել Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտում (1950թ-ից` պրոֆեսոր): 1949-52թթ ղեկավարել է Հայկական թատերական ընկերությունը: Հեղինակել է «Հետախույզներ» (Հ.Ղափլանյանի հետ) պիեսը: Պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով: 1934թ. արժանացել է Հայաստանի արվեստի վաստակավոր գործչի, 1949թ.` ժողովրդական արտիստի կոչման:
Մահացել է Սոչիում, թաղված է Երևանում:
1934թ. ավարտել Մոսկվայի թատերարվեստի պետական ինստիտուտի ռեժիսորական ֆակուլտետը` Ա.Պոպովի արվեստանոցը: 1923-30թթ և 1934-43թթ աշխատել Է Երևանի Գ.Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում` որպես դերասան և ռեժիսոր, որտեղ 1937-40թթ եղել է տնօրենն ու գեղարվեստական ղեկավարը: Եղել է կատակերգակ դերասան` հարուստ երևակայությամբ և ռիթմի հիանալի զգացողությամբ, որոնք արտահայտվել են նաև նրա ռեժիսորական ստեղծագործության մեջ:
Խաղացած ներկայացումներից են` Մոլիերի «Դոն Ժուան» (Սգանարել), Գ.Սունդուկյանի «Պեպո» (Գիքո), Լունաչարսկու «Ազատագրված Դոն Կիխոտ» (Սանչո Պանսա), Դ.Դեմիրճյանի «Քաջ Նազար» (Քաջ Նազար) և այլն: 1929թ. հիմնել է Երևանի Պատանի հանդիսաեսի թատրոնը, որտեղ իրականացրել է առաջին բեմադրությունը` Ա.Շչերբակովի, Գ.Սմիրնովի «Պայթյուն»-ը, իսկ 1943թ-ից եղել է թատրոնի գլխավոր ռեժիսորը: Պիեսներ է բեմադրել Թիֆլիսի հայկական դրամատիկական, Բաքվի հայկական, Լենինականի (այժմ` Գյումրի) դրամատիկական և, հիմնականում, Երևանի Գ.Սունդուկյանի անվան և Պատանի հանդիսատեսի թատրոններում: Բեմադրել է Սլավինի «Ինտերվենցիա» (1934թ.), Ա.Պուշկինի «Քարե հյուր» (1937թ.), Դ.Դեմիրճյանի «Կապուտան» (1938թ.), Յուժին-Սումբատովի «Դավաճանություն» (1941թ.), Կ.Գոլդոնիի «Բամբասանք և սեր» (1941թ.), Ա.Գուլակյանի «Ցասում» (1942թ.), Մոլիերի «Երևակայական հիվանդ» (1943թ.), Վ.Շեքսպիրի «Ամառային գիշերվա երազը» (1944թ.), Ա.Ֆադեևի «Երիտասարդ գվարդիա» (1947թ.), Դ.Գազազյանի «Խաչատուր Աբովյան» (1948թ.), Հ.Ղափլանյանի «Ուսուցիչը» (1950թ.) և այլ պիեսներ:
Նկարահանվել է «Շորն ու Շորշորը» (1926թ.), «Նամուս» (1926թ.), «Խաս-Փուշ» (1927թ.) ֆիլմերում: 1935թ-ից զբաղվել է մանկավարժությամբ: 1944թ-ից դերասանի վարպետություն է դասավանդել Երևանի գեղարվեստաթատերական ինստիտուտում (1950թ-ից` պրոֆեսոր): 1949-52թթ ղեկավարել է Հայկական թատերական ընկերությունը: Հեղինակել է «Հետախույզներ» (Հ.Ղափլանյանի հետ) պիեսը: Պարգևատրվել է «Պատվո նշան» շքանշանով: 1934թ. արժանացել է Հայաստանի արվեստի վաստակավոր գործչի, 1949թ.` ժողովրդական արտիստի կոչման:
Մահացել է Սոչիում, թաղված է Երևանում:
