Գարուշ Բեկնազարյան

Գարուշ Բեկնազարյանը ծնվել է 1894 թվականին Երևանում: 1901 թվականին նրանց ընտանիքը տեղափոխվում է Տաշքենդ, այնտեղ ապրել է մինչև 18 տարեկան հասակը: Ավարտել է Տաշքենդի գիմանզիան, ստանալով միջնակարգ կրթություն: 1915 թվականին Գարուշ Բեկնազարյանը գնացել է Մոսկվա սովորելու, սակայն առողջական վիճակը ստիպել է նրան վերադառնալ Երևան: 1918 լվականին դաշնակցականների կողմից զորակոչվել է բանակ, իսկ սովետական կարգեր հաստատելուց հետո 1921-1922 թվականներին աշխատել է ռեսպուբլիկական կոմիսարիատում:

1923 թվականից Գարուշ Բեկնազարյանը անցել է կինեմատոգրաֆիական աշխատանքի սկզբում՝ Վրաստանում, իսկ 1925 թվականից՝ Երևանում, աշխատելով «Հայկինոյում», որպես առաջին հայ օպերատորը, որը մասնակցել է 25 գեղարվեստական և փաստա-վավերագրական ֆիլմերի նկարահանման աշխատանքներին: Այդ ֆիլմերից են՝ «Մեքսիսկակակն դիվանագետներ», «Գիքոր», «Զանգեզուր», «Լեռնային արշավ», «Դավիթ Բեկ» կինոնկարները: Մասնակցել է նաև «Պեպո» ֆիլմի նկարահանման աշխատանքներին: Ֆիլմեր, որոնք մտել են խորհրդային կինոյի ոսկե ֆոնդը, իսկ «Զանգեզուր» ֆիլմի համար նրան շնորհվել է պետական մրցանակ և մամուլում բազմիցս նշվել ֆիլմի հրաշալի օպերատորական աշխատանքի մասին:

«Դավիթ Բեկ» ֆիլմում Գարուշ Բեկնազարյանը իրեն ցուցադրել է որպես ավարտուն վարպետի, որն ունի միայն իրեն հատուկ ձեռագրի:

Կինեմատոգրաֆիայում ունեցած նվաճումների համար նա յոթ անգամ պարգևատրվել է մինիստրների խորհրդի և կինեմատոգրաֆիսների միության պատվոգրերով, իսկ 1944 թվականին նրան տրվել է ՀՍՍՀ արվեստի վաստակավոր գործչի կոչում, ունենալով նաև կոմպոզիցիայի և դիմանկարի վարպետ օպերատորի անունը, այն իր փորձը սիրով հաղորդել է երիտասարդ օպերատորներին, որոնք հետագայում դարձել են հասուն և ճանաչված արվեստագետներ:

Գարուշ Բեկնազարյանը մահացել է 1967 թվականին Երևանում: